„Jesteś piękna i mądra. Nie wierz w to, że jesteś chora.” — usłyszałam te słowa po jednej z konferencji, podczas której występowałam jako osoba z niepełnosprawnością niewidoczną na pierwszy rzut oka. Uśmiechnęłam się wtedy, ale w środku poczułam ukłucie. 

Czego nie zrozumiałeś? — zapytałam w duchu. To, że wyglądam zdrowo, że potrafię się uśmiechać, mówić publicznie, że ukończyłam cztery kierunki studiów i znam trzy języki obce — nie znaczy, że nie jestem niepełnosprawna. 

Tak, jestem chora psychicznie. Od 23 lat żyję z ChAD – Chorobą Afektywną Dwubiegunową. W skrócie: moja emocjonalna huśtawka potrafi wynieść mnie na szczyty euforii albo też zepchnąć w otchłań rozpaczy. Ale od 11 lat na szczęście jestem w stanie równowagi. To ogromny sukces, który każdego dnia świadomie pielęgnuję. 

Moje życie jest podporządkowane tej diagnozie – nie z przymusu, ale z wyboru, z troski o siebie i moich bliskich. 

Wstaję wcześnie, robię trening, afirmacje, ćwiczenia oddechowe. Każdy dzień ma swój rytm. Rutyna stała się moją najlepszą przyjaciółką – stabilizuje mnie, uziemia, daje poczucie bezpieczeństwa. Dzięki niej wiem, że dam radę. Dzięki niej również moje dzieci wiedzą, czego się spodziewać – nasz dom jest spokojniejszy, bardziej przewidywalny, a jednocześnie pełen ciepła i śmiechu. 

Moja diagnoza nie jest dla mnie ciężarem. Jest furtką do lepszego, bardziej świadomego i pełnego sensu życia. To ona nauczyła mnie słuchać siebie, rozumieć swoje emocje, zatrzymywać się, gdy świat pędzi za szybko. 

Oczywiście, muszę o siebie dbać – bardzo. Uważność, odpoczynek, sen, ruch, terapia, kontakt z naturą – to moja codzienność. 

Ale dziś nie odbieram tego jako ograniczenie. To raczej mój sposób na harmonię. 

Dwa lata temu założyłam własną firmę. To był ogromny krok – symbol niezależności i zaufania do siebie. 

Teraz sama planuję swój dzień, mogę wpleść w grafik spacer, filiżankę kawy w ciszy, kilka minut oddechu między spotkaniami. 

Pracuję jako nauczycielka języka francuskiego i Doradca ds. Zdrowienia. Pomagam innym – osobom z diagnozą ChAD i ich bliskim – odnaleźć sens, równowagę, nadzieję.

 Wiem, jak to jest być „po drugiej stronie”. Dlatego czuję, że to moja misja. 

Czy moja niepełnosprawność mnie ogranicza? Nie. Ona mnie wzmacnia. Dzięki niej potrafię patrzeć głębiej, czuć mocniej, rozumieć bardziej. Pozwala mi otwierać drzwi do światów ludzi, którzy często czują się zagubieni, niewidzialni, zdesperowani. 

Mój ChAD to nie wyrok — to moja ścieżka rozwoju, kariery i życia. To dzięki niemu jestem dziś tu, gdzie jestem. Jestem dumna z siebie. Dumna z tego, jak każdego dnia wstaję, mimo trudności, i idę dalej. Dumna, że potrafię zamieniać doświadczenie bólu w siłę, a kryzys – w empatię. 

Jeśli potrzebujesz wsparcia, zrozumienia lub po prostu rozmowy – zapraszam Cię serdecznie na moją stronę: www.juliagrzybowska.pl. 

Razem naprawdę jest łatwiej.