Zupełnie zapomniałem o napisaniu tej historii i bez przypominania z zewnątrz nie byłoby tu niczego do czytania.

Radzę sobie dobrze tylko dlatego, że przez lata aktywnie wypracowałem sobie metody, które przeciwdziałają moim trudnościom. Skrupulatnie planuję rzeczy w kalendarzu, bo zupełnie nie pamiętam o terminach. Gdy czegoś nie widzę, to nie pamiętam o istnieniu tego. Nie mam poczucia czasu i bez budzików oraz pracy nad rutyną ciągle bym się spóźniał.

W komunikacji publicznej często zdarza mi się ominąć przystanek. Przedmioty, które gubię, terminy, które mijają i generują koszty, wliczam w coś, co czasami nazywamy podatkiem od ADHD. Moja kolekcja lewych rękawiczek może być dobrym przykładem.

Relacji,  które popsułem przez problemy z uwagą, zapominanie, czy impulsywność nie można wycenić.

Wykonanie niektórych zadań, które są mało interesujące potrafi mi zająć bardzo dużo czasu, albo będę unikać ich wykonania, chociaż obiektywnie utrudniają mi życie, a ich dokończenie dla większości ludzi byłoby proste.

Już kilka miesięcy temu zbiłem szybkę piekarnika. Jej zamówienie i naprawa zajęłaby mi może godzinę pracy i kilka dni czekania, ale po prostu na razie nie mogę tego zrobić. To jest przykład blokady wykonawczej.

Jeśli zadania nie są pilne, widoczne, nagradzające, to choćby były proste i szybkie to mój mózg nie pozwoli mi ich zrobić.

Wróciłem w zeszłą niedzielę z Warszawy, a moja walizka stoi na podłodze. Na razie ją omijam. Dużo lepiej czuje się, gdy mam porządek, ale jak zacząć?

Cieszę się, że leki mi pomagają, obniżając poprzeczkę trudności. Trochę łatwiej się skupić, zacząć nudną pracę, szum myśli w głowie jest cichszy, niepokój opada. Niemniej ciągle staram się pamiętać o tym, że mój mózg działa inaczej niż u większości do której dostosowany jest Świat: miejsca pracy, organizacje, szkoły, urzędy. Po to są mi te metody, o których pisałem na początku.