Zasypiam każdego dnia z szumem w uchu. To dźwięk, który nigdy nie znika, nie da się go wyłączyć, nie ma na to lekarstwa. W nocy zdejmuję aparat słuchowy i zostaję sama z tym szumem – czasem cichym, czasem głośnym jak burza w środku głowy. Każdego wieczoru muszę znaleźć w sobie sposób, żeby mimo tego zasnąć, choć wiem, że rano ten dźwięk znów tam będzie.

Mam chorobę Meniere’a – przewlekłe schorzenie ucha wewnętrznego, które zabiera spokój, równowagę i ciszę. Towarzyszą mi napadowe, silne zawroty głowy, szumy uszne i upośledzenie słuchu. Nie słyszę na prawe ucho, nie odbieram mowy, a dźwięki są tylko zniekształconym chaosem.

Nie mogę przebywać w głośnych miejscach publicznych – hałas mnie przytłacza. Nie słucham muzyki, bo już nie brzmi tak, jak kiedyś. Kawiarnie, które kiedyś kochałam, dziś są dla mnie niedostępne: gwar rozmów, dźwięki filiżanek, szum ekspresu to dla mnie zbyt wiele. Nawet zwykły spacer po zatłoczonej ulicy czy jazda komunikacją miejską stają się ogromnym wysiłkiem.

Jestem właścicielką szkoły językowej FOLDER i nauczycielką języków obcych. Utrata słuchu bardzo wpłynęła na mój zawód, musiałam się dostosować, zmienić sposób pracy, uczyć się funkcjonować na nowo. Dla kogoś z zewnątrz mogę wyglądać zupełnie zdrowo, ale to tylko pozory. Ludzie często nie wiedzą, że nie słyszę i mówią do mnie cicho, zwłaszcza w miejscach publicznych. Czasami muszę kilka razy poprosić, żeby powtórzyli. Dla mnie to codzienność, ale często widzę zaskoczenie, niezrozumienie, czasem nawet zniecierpliwienie.

Najtrudniejsze jest to, że napad zawrotów głowy może nastąpić w każdej chwili – bez ostrzeżenia, bez reguły. Nigdy nie jestem na to gotowa. I nigdy nie są gotowi ludzie wokół mnie.

Życie z chorobą Meniere’a to codzienna walka o równowagę – dosłownie i w przenośni. Ale mimo wszystko staram się żyć pełnią życia, robić to, co kocham, i nie pozwolić, by choroba zdefiniowała, kim jestem.