Cukrzyca insulinozależna typu 1, na którą choruję od 11 roku życia, często ma swoje plany wobec mnie. Staram się przewidzieć wszelkie możliwe sytuacje, jednak tak jak można wyliczyć dawkę insuliny na korektę poziomu cukru we krwi i na posiłek, tak na stres, euforię, infekcje, miesiączkę, przy których cukier rośnie — już NIE.

W moim przypadku choroba wyeliminowała kilka aktywności, z których musiałam zrezygnować ze względu na utraty przytomności w śnie. Po latach choroby nie wybudzam się z nocnych hipoglikemii. Ratunkiem jest sensor, który monitoruje poziom cukru i alarmuje o jego wzroście i spadku.

Cukrzyca typu 1 jest chorobą podstępną, która przez wiele lat nie boli, a czyni swoje spustoszenia. Dlatego tak ważna jest codzienna samokontrola.

Choroba wymaga planowania, wcześniejszego przewidywania różnych sytuacji, regularności posiłków, zabezpieczania się medykamentami na różne okoliczności. Po 34 latach choroby potrzebuję obok siebie uważności osób drugich. Ze względu na ratowany wzrok mam ograniczone pole widzenia i nie widzę wszystkiego. Po zmroku potrzebuję czyjegoś ramienia. 

Bywa, że czasami cukier potrafi spaść mi naprawdę nagle na bardzo niski, plączą mi się wówczas myśli, mam spowolnioną mowę i potrafię przypominać osobę pod wpływem środków odurzających. Jedyne co potrzebuję, to Twojego wsparcia. Nie rozstaję się z bransoletką na nadgarstku informującą o tym, że jestem cukrzykiem — w razie potrzeby udziel mi, proszę pomocy i podaj mi coś słodkiego.

Gdy stracę przytomność, wezwij pogotowie.

Od Twojej szybkiej reakcji naprawdę wiele zależy.

Dziękuję, że jesteś ❤️